طراح محوطه داخلي بايد به اين نكته واقف باشد كه كاربرد اكثر محيط‌هاي داخلي بيشتر بايد در خدمت رفاه حال انسان‌ها باشد تا در خدمت رشد گياهان؛ و به استثناء برخي امكانات خاص كه براي نمايش دادن يا رشد گياهان به كار مي‌روند (نظير گلخانه‌ها يا شاسي‌ها)، مواد گياهي بايد قادر به تحمل شرايط محيطي ايجاد شده براي رفاه حال انسان‌ها باشند.

گياهان آپارتماني از نظر نوري به دو دسته تقسيم مي‌شوند؛ آنهايي كه به نور زياد غير مستقيم نياز دارند و آنهايي كه به نور كم غير مستقيم نياز دارند. قابل ذكر است كه گياهان رنگين برگ به نور بيشتري نياز دارند.

گياهاني كه در قسمت هاي خاصي كشت مي‌شوند مانند پاسيوها بايستي داراي نيازهاي يكساني از نظر وضعيت آبياري، اندازه، نياز دمايي و نوري باشند.

پروسه طراحي داخلي:

در پروژه‌هاي طراحي و ساخت ساختمان محوطه‌هاي داخلي تمهيدات و روش‌هاي زير به عنوان راهنمايي ارائه مي‌شوند. مراحل موجود در اين روش‌ها روي استفاده گياهان در داخل ساختمان‌ها تمركز مي‌كنند.

1- آناليز كاربري محوطه داخلي با مشورت مشتري و تيم طراحي.

2- بر اساس نقش آن، تعيين هرچه سريع‌تر نيازهاي محيطي محوطه داخلي.

3- تعيين اندازه‌هاي بزرگترين گياهان بطوريكه بدون دخالت ستون‌ها،پله‌ها و ساير عوامل ساختماني فضاي كافي در اختيار داشته باشيد.

4- گياهان بايد طوري قرار داده شوند كه در طول مسير تردد تماس‌هاي فيزيكي به حداقل برسند، اما دسترسي به گياهان براي انجام امور نگهداري بايد مقدور باشد.

5- گياهاني بايد انتخاب شوند كه بتوانند در حداقل نور مورد انتظار زنده بمانند و همچنين نبايد در مدت كوتاهي از فضاي اختصاصي خود فراتر روند به بيان ديگر سريع‌الرشد نباشند.

6- تمام مصالح ساختماني نظير محيط‌هاي كشت از پيش ساخته و سيستم‌هاي آبياري بايد با طرح كلي ساختمان هماهنگ باشند.

7- در صورت امكان، پيمانكاراني انتخاب شوند كه تجربه كار با محيط‌هاي كشت داخلي را داشته باشند.

8- قبل از اين‌كه گياهان كاشته شوند شرايط لازم براي سازگاري آن‌ها با محيط جديد را فراهم آوريد.

9- تمام شرايط محيطي محوطه‌هاي داخلي (نوردهي، آبياري، كنترل هوا و...) بايد بررسي شوند و قبل از كشت هرگونه گياهي از عمل آن‌ها اطمينان حاصل شود و قبل از شرايط اضطراري بايد نحوه مقابله با آن شرايط ناخواسته مشخص شود.

10- نگهداري بايد از لحظه كاشت صورت بگيرد.

طبقه‌بندي گياهان آپارتماني از نظر سايز:

گياهان آپارتماني معمولاً بر اساس سايزهاي زير طبقه‌بندي مي‌شوند:

1- درختان و درختچه‌ها: 150 سانتي‌متر تا 75 متر يا بيشتر مانند: فيكوس.

2- گياهان زيردرختي بزرگ (درختچه‌هاي بزرگ): 90 سانتي‌متر تا 150 سانتي‌متر مانند: بنجامين، اريكا و كنتيا.

3- گياهان زيردرختي كوچك (درختچه‌هاي كوچك): 30 سانتي‌متر تا 90 سانتي‌متر مانند: پيسه‌آ

4- پوششي‌ها: كمتر از 30 سانتي‌متر مانند: بگونيا ركس.

5- پيچ‌ها و گياهان آويزان: بر اساس سايز طبقه‌بندي نمي‌شوند مانند: فوشيا و پوتوس.


منبع: خليلي، ياسر، 1388. "بررسي اصول طراحي کاشت گياهان زينتي در فضاي­ سبز"، پايان نامه دوره کارشناسي دانشگاه آزاد اسلامي واحد چالوس، دانشکده کشاورزي و منابع طبيعي، گروه مهندسي فضاي­ سبز.